د ډېرو علماوو له خولې څخه مې دا خبره له سټيجونو او ممبرونو اورېدلې چې عالم د څراغ په شان دی، خلکو ته رڼا رسوي خو خپل ځان ته يې تياره جوړه کړې وي، دا خبره بلکل حقيقت لري عالم په مدرسه کې زرګونو تنو ته تعليم ورکوي خو په خپل کور کې خور، لور او ورېره يې بیا ناپوهه لويه شي، خپل زوی يې بل ورته وروزي لور يې په ايمان او عقيده نه پوهېږي، د لمانځه په احکامو نه وي خبره، ګوډ او مات لمونځ يې مور ورته زده کړی وي او هغې هم بيا له خپلې مور او انا څخه یې کټ مټ همداسې په همغې طریقه کافي کړی وي.
په سلو خرافاتو کې به لوېدلی وي په زيارتونو کې به سجدې لګوي، د زيارت په نوم به ننګونې او غوښتنې غواړي، په هر ګودر به د مينې افسانې غږوي او په ودونو کې به له نورو سره په غبرګو دستمالونو په غومبر په اتڼونو کې اوړي را اوړي.
که په مدرسو کې د زرګونو تنو د روزنې ترڅنګ د رسول الله صلی الله عليه وسلم دې قول ته هم متوجې شو چې فرماييطلب العلم فريضة علی کل مسلم) نو د مدرسو ترڅنګ به مو په خپلو کورونو کې هم د علم ډېوې بلې کړي وې او د الله تعالی له دې وعيد څخه به مو برأت تر لاسه کړی و چې فرمايېقوا انفسکم و اهلکم النار) خپل ځانونه او خپل اهل مو د جهنم له اور څخه وژغورئ.
که هر عالم خپله شرعي محرمه (خور، لور او ورېره) د استاذۍ تر کچې روزلې وای نن به مو په هر کلي او سيمه کې په لس ګونه تنه عالمانې درلودې، خپل ځان او اهل لا څه چې ټولنه به مو هم له خرافاتو او پوچو مفکورو څخه ژغورلې وه، چرګه به مو د اذان په کولو نه حلالوله د هغې اذان به مو بد شګون نه ګاڼه، په جادو ګرو او کوډ ګرو به نه ګرځېدو په زيارتونو به مو طوافونه ثواب نه ګڼل.
که د الله تعالی دې قول ته متوجې شو چې فرمايېهل يستوی الذين يعلمون والذين لايعلمون) او خپله ټولنه په دې تله وتلو چې ايا برابر دي هغه کسان چې پوهه لري له هغو کسانو سره چې پوهه نه لري بلکي نه دي برابر. که له خپل فکري يرغمل څخه ځانونه وژغورو او له خپلو ناسمو کلتوري خواهشاتو څخه تېر شو او د الله تعالی په لور واقعي حرکت پيل کړو بيا به مو د الله تعالی هر فرمان ته لبيک ويلی وي.
حجاب پېژنو خو د حجاب په کولو کې له خپلو نژدې خپلوانو سره خلطيت ته هيڅ باک نه کوو د کاکاګانو، ماماګانو، خاله ګانو او عمه ګانو زامن بيا شرعي محارم ګڼو، ګودرونو، کروندو او ودونو کې بیا د حجاب په نوم څه نه پېژنو، روغتونونو اوکلنيکونو کې د نارينه ډاکترانو له لوري په کتنه، معاينه جراحي عملياتو بيا هيڅ باک نه کوو ديو څو فحاشو، سيکلرو او بې بندوباره، ښځو په وجه د هغه خویندو د تعليم حق توږل کېږي چې شپه او ورځ د ملت پتمنو مندو او خوندو په تعليم، روزنه او جراحي طبي عملياتو او خدماتو کې ستړې او ستومانه دي.
د شل کلن جمهوريتي غوبل په مقابل کې مو د دې لپاره مبارزه کوله چې موږ به تر هغوۍ ښه په اسلامي او شرعي چوکاټ کې حکومت جوړه و له تعليمه نيولې تر سودا ګرۍ او سياسته پورې به مو هر څه په اسلامي معیار وي، خو اوس چې ورته ګورو لکسې ورځ تربلې مو ټوپک او قلم دواړه له لاسه لوېږي او د داسې افکارو په لومو کې لوېږو چې د شريعت په نوم شرعي او اسلامي حقه حقوق له لاسه ورکوو، ټولنه او په وينو ګټلی اسلامي نظام په لوی لاس د نابودۍ کندې ته ور ټېل وهو او لګیا یو ورځ په ورځ د اولس زړونه ماتوو.
