که مو له خپل لمانځه راضي نه یاست، نو ان شأالله دا لیکنه درسره مرسته کوي؟

«دا یوازې یوه لیکنه نه، بلکې یوه نسخه ده. په نشرولو کې یې ونډه واخلئ.»

نن مې په کندوز کې د شیخ صیب وروستۍ وینا اورېده. د وینا یوه لویه برخه یې پر لمانځه راڅرخېده. له شک پرته چې لمونځ د اسلام تر ټولو مهم رکن او د جنت کلۍ ده.

خو نن ورځ لوی اکثریت د دغه مهم رکن په باکفیته ترسره کولو کې ستونزه لري. ډېری پوښتنه کوي چې پر لمانځه ودریږي، نو فکر یې په دنیاوي چارو کې بوختیږي. خشوع او خضوع په کې نه شي مراعاتولی. قیام، رکوع او سجدې یې لنډې وي.

تاسو به وینئ چې خلک په ټک ټوک سره په ۲/۳ دقیقو لمونځ خلاص کړي. تش ښکته پورته شي او ځي.
که تاسو هم له داسې حالت سره مخ وئ او له خپل لمانځه څخه راضي نه یاست، نو زه یوه نسخه درته ښه یم. د شپې په تیاره او یا هغه وخت چې بلکل تنها وئ، فکر ورباندې وکړئ ان شأالله چې مرسته به درسره وکړي.
نسخه دا ده چې:
«د هرچا لمونځ له الله سبحانه وتعالی څخه د هغه په شناخت پورې اړه لري.»
دا خبره په یوه مثال کې درته واضح کوم. فکر وکړئ یوه ورځ یوه مسجد ته داخلېږئ، ګورئ چې په مسجد کې یو سپین ږیری کس ناست دی. له تاسو پوښتنه کوم چې له دې سپین ږیږي کس سره به مو چلند څنګه وي؟ شاید ایله یو سلام پرې واچوئ او نور په خپل لمانځه ودرېږئ. ایا همداسې نه ده؟
خو که قیصه داسې شي چې مسجد ته له ننوتلو وړاندې یو څوک معلومات در کړي چې په مسجد کې ناست کس شیخ صیب هیبت الله اخندزاده دی، نو په دې صورت کې به ستاسو چلند څنګه وي؟ څه ډول به مسجد ته داخلېږئ؟ څنګه به قدمونه ږدئ؟ څه ډول به پرې سلام کوئ؟ څومره به یې په غیږ کې نیسئ؟ څومره به ځان ورته نیږدې کوئ؟ حتی لاسونه به یې ښکلوئ؟ حتی په غږ کې به مو فرق راځي. ژبه به مو له حیا او احترام څخه بنده بنده کیږي. څومره ډېر به غواړئ چې ورسره پاتې شئ؟ خبرې ورسره وکړئ. مخ ته یې وګورئ او نور او نور.

ستاسو د چلندونو دا توپیر له یاد کس څخه ستاسو په شناخت پورې اړه لري. په لومړۍ قضیه کې مو شناخت کمزوری و یا هېڅ نه و، ځکه مو ورسره چلند هم بیخي سر سري و، خو په دوهمه قضیه کې مو شناخت عمیق دی، ځکه مو چلند هم پوره متفاوت دی. دا صرف یوه بېلګه وه او موخه یې کومه پرتله یا بله کیسه نه ده. اوس راشئ د لمانځه قضیې ته.
لمونځ د بنده او رب ترمنځ د راز او نیاز تر ټولو غوره لاره ده. هغه رب چې وروستی او دایمې ورتګ هغه ته دی. هغه رب چې جنت یا دوزخ ته ستاسو د تګ فیصله کوي. هغه رب چې د زنکدن په وخت کې پر کلیمې ستاسو د ژبې د ګویا کولو او ګونګي کولو فیصله کونکی دی. هغه رب چې د زنکدن د حالت اسانونکی او سختونکی دی. هغه رب چې د قبر د عذاب ورکونکی دی، هغه رب چې قهار دی او هېڅوک یې د مقابلې توانایي نه لري او بلاخره هغه رب چې رحیم دی او هغه وخت چې د کلونو کلونو ګنهکار بنده یې ورته رجوع کوي. بخښنه غواړي، نو دی تعالی خوښیږي او خپل بنده ته د هغه د ټولو ګناهانو بښنه کوي. هله جګ شه مونځ وکړه. رب ته د اوږدې اوږدې سجدې وکړه، اوښکې تویې کړه او مخکې له دې چې د توبې دروازې بندي شي له خپل رحیم رب د بښنه وغواړه.

اوس راشئ بېرته تېر مثال ته. ولې شیخ صیب ته دومره ډېر احترام کولی شئ په داسې حال کې چې هغه نه تاسو جنت ته وړلی شي او نه مو له دوزخ څخه بچ کولی شي. نه د زنکدن سختۍ اسانولی شي او نه مو په جنت کې مقام لوړولی شي؟
خو کله چې خپل هغه رب ته په لمانځه ودریږئ او ورسره خبرې کوئ چې ستاسو په اړه د هرې فیصلې صاحب دی، نو ۳۰ ثانیې قیام درباندې غمیږي. رکوع، قومه، سجده او جلسه مو اصلا د تفکیک وړ نه دي، په څیره او وجود کې مو د خپل رب پر وړاندې هېڅ ډول عاجزي، کمزوري او ذلت نه ښکاري؟
ایا ستاسو کل اختیار رب د همداسې لمانځه لایق دی؟ ولې د هر لمانځه په پای کې له ځان نه پوښتئ چې ایا زما رب زما د همدغه کړي مونځ لایق دی؟ دا تر ټولو بنیادي پوښتنه ده. که مو په عقل او فکر سره ځواب ورکړ او په دې اړه مو د نیمې شپې په تیاره کې فکر وکړ، نو ان شأالله چې مونځ به مو له خشوع او خضوع ډک شي او خپله به ترې خوند واخلئ.
نو کله چې مونځ کوئ، لومړی څه چې باید ستاسو ذهن ته راشي، هغه دا دی چې تاسو چاته دا مونځ ادأ کوئ؟ تاسو د کوم رب مخې ته ودریږئ؟ تاسو د کوم ذات سره خبرې او راز نیاز کوئ؟ هر څومره چې له رب څخه ستاسو شناخت پیاوړی کیږي یعنې اېمان مو پیاوړی کیږي، په همغه اندازه ستاسو مونځ کفیت، خشوع او خضوع پیدا کوي. او هرڅومره چې له الله تعالی څخه ستاسو شناخت کمزوری کیږي، یعنې اېمان مو کمزوری کیږي او د هغه تعالی صفتونه او قدرتونه درنه هیږیږي، په همغه اندازه ستاسو مونځ کمزوری کیږي.
هو، که څوک دا ونه شي کولی، نو بیا د لاړ شي په داسې رب پسې د وګرځي چې د هغه د مانځه لایق وي.
«ما ته او یو بل ته دعا وکړئ چې له الله مو شناخت پیاوړی او ایمان مو قوي شي. امین»

په اوس وخت کې په دريو څيزونو کې پوهه لرل ډير مهم دي

د هيچا لپاره رواه نه ده چې په هغو کې خپلې هڅې اوکوښښ وځنډوي :
۱-داسلام تاريخ:
داسلامي امت پخوانی اواوسنی تاريخ کوم چې
د ځمکې د هرې برخې په منبرونو يې د توحيد او اسلام بيرغونه پورته
کړی وو.
۲-د اسلام سياسي فقه
۳--د اسلام اقتصادي فقه .
په نن عصر کې دا قضيې د مسلمانانو په معاشره او ټولنه کې مهمې
قضيې دي کوم چې په مختلفو ډولونو يې د کفر رنګ خپل کړی دی او
په دا ډول امورو کې د پورته بيان شويو علومو زده کول پر ټولو
مسلمانانو لازم دي.
دا چې نن ورځ اسلامي امت هر دوښمن ته د عالم دافکاروپه برخه کې آسانه ښکار ګرځيدلی دی علت يې په همدې شيانو کې
جهل ده،او وجه ئي د زياتو مسلمانانو د هغه د هويت څخه ناپوهي ده.
نن د امت ضعيف حالت او ټوټې ټوټې کيدل او په اسلامي هيوادونو
باندې د زياتو مجرمينو او الحادي مرتدينو کليدې قدرت او حاکميت
نتيجه د همدې فقه ورکيدل دي ، آیا دا به ممکنه وه کچېرې ټول
مسلمانان د اسلامي نظام په سياسي فقه باندې پوره پوهيدلی نو پر
هغوی به کوم کافر ،مرتد اوزنديق تسلط کړی وای ؟
کچېرې ټول مسلمانان د اسلام د سياسي فقه په اړه پوهه او بصيرت
لرلای نو دا به ممکنه وه چې د مسلمانانو پر ملکونو دي کوم کافر ،
مرتد ،زنديق اومنافق تلسط کړی وای ؟
او کچېرې ټول مسلمانان د اسلام په اقتصادي فقه باندې پوهيدلای
نو آيا دا به ممکنه وه چې ددوی په منځ کې اشتراکيت او کپيټليزم رواج
شوی وای ؟
او کچېرې ټول مسلمانان د اسلامي امت په تاريخ باندې پوهيدالی نو
دا به ممکنه وه چې کوم دجال دې راشي او خلکو ته دې ووايي چې د
اسلامي امت خو ټول تاريخ همداسي وولکه نن ؟
وګورئ اسلامي امت ۱۱۰ کاله په اورپا او ۱۱۰ کاله په ۰،۵ ميليون
کيلو متره ځمکه باندې حکومت کړی دی او په همدغه وخت کې امريکا
او روسيې د سرټيټی جزيې ورکړې دي .
بيا مونږ وايو او دا هيله لرو چې مونږ دې په عالم باندې خپل قيادت
تر لاسه کړواود اسلامي حکومت او خلافت اعاده به کووپرته له دې
چې د دغه فقه علم اودرک په خلکوکې خپورکړو.
او آيا دا د اسلام په تله کې جايز ده چې زمونږ ټولو کوښښ يوازې د
هغو احکامو تعليم او تعلم ته وي چې هغه په ټول عمر کې يو ځل ادا
کيږي او په هغه کې د مذاهبو فقهي دلائل وړاندې کړ و او بل طرف
زمونږ څخه بالکل پاتې شي ،حال دا چې پر مونږ واجب ده چې د ټولو په اړه پوره ادراک ولرواو هغه
نورو خلکو ته ورسوو.
او د عامو مسلمانانو سربيره د علماوو ، زده کوونکو او داعيانو ستر
مسئوليت دی تر څو هغه د جمعو په خطبو ، په درس ي حلقو ،
سيمينارونو اومختصر اوآسانه کتابونو کې مسلمانانو ته ورسوو.
او پر مسلمان باندې واجبه ده چې د هغه په اړه بحث او څيړنه وکړي ،
پوښتنه وکړي اود پوهيدو لپاره عالم ته ورشي او علماء بايد بيړه وکړي،
کرار نه کيني تر څو خلک ورته راشي او پوښتنه ځنې وکړي بلکي دوی
بايد له پوښتنې خلک خبرکړي اوددغو خطرناکو شيانو په اړه
معلوماتورکړي کوم چې غواړي مسلمان له دين څخه لرې کړي .
او کچېرې علماء او اهل علم دا کار ونکړي خلک د دغو شيانو څخه
خبرنکړي نو څوک به داکاروکړي ؟
اوس وخت د عمل وخت دی ، د کوښښ ، د قربانۍ او ايثار او جهاد
وخت دی ، له یو بل سره د اختلاف ، مشاجرو او تورونو لګولو وخت
نه دی او نه هم مونږ ددې لپاره وخت لرو ، او دا دواړه زمونږ څخه
عمل غواړي (زده کړه او نورو ته رسول)
هيڅ داسې څوک نشته مګر
چې هغه د خپل توان موافق قادروي چې دتعليم اوثقافت په برخه کې
ددين لپاره څه خدمت وکړي ، نو ولي مونږ شاته ځو اودنوروپايلو ته
انتظار يو ؟
آیا دا ممکنه ده چې يو کس د خپل تجارت د پرمختګ او کروندې د
سمون لپاره کوښښ کوي او بیا وايي : دا دور زمونږ نه دی بلکي دا د
علماوو او زده کوونکو او داعيانو دور دی ! آيا زمونږ دين خاص د
علماوو،زده کوونکو او داعيانو دين دی ؟
هو د هغوی څخهدځ نورو په پرتله مخکې مطالبه کيږي لکن زما او ستا
دور او مسئوليت پاتې دی مونږ ټول د خپل توان موافق مسئول يو ،
ورځې تيريږي او هره ورځ چې په هغه کې لمر ډوبيږي پرته له دې چې
پخپل ځان باندې د
ً مسلمانان ددين لپاره کوښښ ونکړي نو دوی اصل دوښمن د سلطې او واک لپاره مرسته کوي .
د مثال په توګه زمونږ څخه يو کس لږ شان عمل کوي هغه دا چې : د
ځمکې په ختيځ او لويديځ کې مسلمانانو ته دعا کوي ؟ او يا زمونږ
څخه يو کس دفي سبيل الله مجاهدينو لپاره دنصرت دعا کوي تر څو
پر کافرانو برلاسی شي ي ؟ په دې دعا باندې به څومره لګښت شوی وي
؟ هيڅ شی مګر دلته د اسلام او مسلمانانو په غم او درد کې مشغول زړه او په

#ښکلى_قصه
شیخ ابوعلي سینا بلخي په سفر روان وو، یو ځای ئې دمه وکړه، آس ئې پر ونه پوري وتاړه، واښه ئې ورواچول، خپله ئې هم په ډوډۍ خوړلو شروع وکړه.
یو کلیوال چي پر خره سپور وو، راغی خپل خر ئې د شیخ له آسه سره و وښو خوړلو ته دراوه، خپله ئې هم له شیخ سره په ډوډۍ خوړلو شروع وکړه.
شیخ ورته ورته وویل: خر دي زما له آسه سره نژدې مه تړه، هسي نه چي په لغته ئې ووهي او پښه ئې ورماته کړي.
کلیوال د شیخ پر خبره غوږ ونه نیوئ، په ډوډۍ خوړلو بوخت سو.
ناڅاپه آس لغته وغوځول؛ کلیوال ناري کړه: ستا آس زما خر راګوډ کړ!
شېخ چپ پاته سو، ځان ئې پر ګونګيتوب واچاوه.
کلیوال عرض پر وکړ، شیخ ئې محکمې ته کش کړ.
قاضي له شېخه د کیسې پوښتنه وکړه، شېخ همداسي چپ ناست وو؛ قاضي و کلیوال ته وویل: دا خو ګونګی دئ!
کلیوال ورته وویل: دا ګونګی نه دئ، ځان ئې پر ګونګيتوب اچولی دئ، چي له تاوانه ځان خلاص کړي، مخکي ئې زما سره خبری وکړې.
قاضي پوښتنه ځیني وکړه: ستاسره یې خبري وکړې؟
-ویل: هو، ماته ئې ویل چي خر دي زما له آسه سره مه تړه، هسي نه چي آس لغته وغورځوي او خر دي ګوډ کړي.
قاضي وخندل او د شیخ ابوعلي سینا پر پوهه ئې افرین ووایه.
وروسته شیخ و قاضي ته وویل: د کم عقلانو جواب خاموشي ده؛ چي وروسته دا جواب په متل واوښت.
#هدفــ: د ناپوه په مقابل کي چوپتیا تر ټولو غوره جواب دئ، ځکه همدا چوپتیا د ناپوه مرګ دئ