له  اسوېلو نه مې دوينو بوی راخيږي
ما دي څښلې دتن وينې انقلاب کې

دا چې ستړی یم لوېدلې له مستی نه
ما بايللي ستړې هيلې انقلاب کې

په يوبل سفر مې تکل کړی دی راکوره
يم روان پښه مې ده ایښې په رکاب کې

دروڼ لمر په څېر په تورو شپو بيا ځل کړه
يوځل شړک وهه راخيژه دژوند باب کې

چيغې وشوې ما ورمنډه کړه چې څه دي
ستا په مينه  چا خبرې کړې مهراب کې

په يو راز باندې پابند وو ترې قربان شول
پرې حيران هم تاريخونه وو کتاب کې

دحشر سختی کې به راشد  دا نارې وکړي
اې يمه تږی مخ ښکاره کړه يم عذاب کې

بيا نو کله د ژوند کار ته به  اوزګار شو
چې د ځوانی په درشل پل کېږدو په دار شو

چېرې زمونږ نصيب او چېرې دا تقدير
ستا دمينې په تهمت که مونږ سنګسار شو

سر په سر حادثې داسې راته مخ کړي
رغېدو ته چې جوړېږو بل ځل خوار شو

زمونږ د عشق سزا ده تل په برخه شوې
نه شوو سراب د يار په ديد نه ترې قرار شو

زه د بل وطن سړی یم  څو ورزې مې ژوندون دی
زه د بل ګلشن سپرلی یمه روان تر منزل يون دی

ما نور هېر کړه ستا سره دا څو لحظې يو خوب وو
راپورته غېږه راکړه مخته مزل مې تل شبخون دی

قبر یې ورک شي هم د جنازې څرک نه لګیږي
داسفر ټول دې مرګي دی پکې ورک د ژوند لټون دی

څوک به څه وایي عياض څه ليدلي وو چې لاړو
خبر ندي بې وصاله اور بل شوی په مجنون دی

چې زما خاوند جهاد ونکړي، ستا خاوند جهاد ونکړي، جهاد به آخر څوک کوي؛

ديو شهيد د ژوند داستان او د يوې غيرتي مېرمنې د داېمان زور .
ديو ملګري له خولې:

ليکوال: عبد الله عياض

ډېری ملګري له واده کولو وروسته متزلزل شي، جهادي ژوند یې تغير وکړي، ديو بل ژوند په لور یې هيلې وټوکيږي، راتلونکي ته یې اميدونه په ټوپو شي، او د دوو شپو دژوندانه هيلې یې په کلونو بدلې شي، دا د ژوند امتحانونو دي په هرچا راځي، هغه شهيد حمزه تقبله الله کې مخکې یې عمليات وکړل ستا به ياد وي، هو ياد مې دي، دهغه دواده څلور میاشتې کېدې، خو رب ج یې غيرت هسې ځوان او تاند وساته، چېرې په سفر تللی وو، په لار کې چې کله مو بيرته برګشت را وخوړ کورته یې نه وو رسېدلي، ورته ومې ويل، چې حمزه ستا دواده ډېر کم وخت وتلی دی، ته به کور ته لاړ شې، له مې منې سره به ديوڅي شپې وکړې بیا په ګډه دمرکز په لور لاړ شو، ستر ګې یې له اوښکو راډکې شوې، په چيغو کيغو یې وژړل، دې خبرې دومره مايوسه کړ، کې راته یې وويل، فاتحه ستا په ما څه ګومان دی، چې زه به متزلزل شوی وم، که لاړم ښځې ته مې وايم، چې ما خپل ژوند دالله جل جلا له په لار کې خرڅ کړی دی، ستا که خوښه وي له بل چا سره نوی ژوند وکړه، اې ليونيه دا څه رقم غږېږې داسې ونکړې دا ښه کار ندی، دا ته څه وایې! داسې مکوه، سمه ده راسره بيايو دې، سلګی یې يوڅه نرمې شوې، بلا آخره سره لاړو، پوهېږې دژوند له خواږه ملګري سره یې چې ټول ټال څلور مياشتې وخت یې وتلی وو، يوازې ۲۳ شپې تېرې کړې وې، دا دی لاړو او رب ج قبول کړو،
فاحه څه ووايم زمونږ اعمال خراب دي مونږ به رب ج په خپل در قول کړي کناااا
اې ليونيه ستا لا قواره اوس دشهيد ده، که داځل لاړې رب ج به دډېر زر قبول کړي، فاتحه ورورکه ته هم ټوکې راباندې وهې،
ولې واده نکوې؟ هسې خو هم درته پسې ګرزيږي .
فاتح ورورکه قيصه داسې ده چې ژوند کې مې غيرتي ميرمن خوښيږي داسې ميرمن چې رب ج یې زما د سعادت ذريعه په دونيا او آخرت کې وګرزوي، داسې يو ځای پسې ګرځم، چې رب ج يوه داسې مېرمن راکړي چې له جهاد او درس او تدريس مې بيا ددونيا په خاطر رامنعه نکړي بلکې سختيو مې راسره ملګری پاتې شي ‌، هو دا ريښتيا ده ، خدای ج دخير پېښوي، دشهيد حمزه .قيصه به درته وکړم، دهغه له ماسره ډېر راز شريک وو ‌.
يوه ورځ یې راته ويل : کې کله مې واده راوړو نو کور کې مې خويندو او وريندارو زما مېرمن کښېنولې وه، ورته ويلي یې وو، چې داځل د خاوند راغی ورته وبه وایې چې نور خو دجهاد بس دی دا ډېر وخت دجهاد وکړ، نور راځه کورته، مېرمنې مې ورته ويلي وو، چې جهاد زما خاوند ونکړي ستا خاوند یې ونکړي آخر به جهاد کوي څوک؟

دشهيد حمزه مېرمن هم دده په څېر غيرتي وه، الله ج مهربانه دی، هرڅه به خدای راجوړ کړي، هو وروره ته دعاوې کوه، چې رب ج مو نور دا ستړی انتظار لنډ کړي، نور درنه ځم، چېرې مې کار دی، اې لیونيه که شهيد شوې زما شفاعت به کوې؟ هو خو که ته خدای ج شهيد کړې هسې نه بيا درته هېر شم، سمه ده راکړه لاس وعده شوه،
نور درنه لاړم ورور بيا به بل ځل سره ګورو که ژوند وفا وکړه او همدلته وو
دالله پامان

هغوی چې پرون یې په دې یې ورټلو؛ تاسو ته يوازې دکرکټ دلوبې په ورځ غزه ياد وي •
په خلاصو غوږو یې واوری،
غزه زمونږ له وجود سره پيوند عضوه ده چې هېریدل به یې يوازې په مرګ وي، نن چې تاسو له کرکټ ووزګار په پستو توشکو ناست او پلن بلښتونو باندې مو څنګ وهلی دی څه درشوي دي، چې نن د په غزه او هلته د روانو وحشتونو په اړه د نه يوه د مکر اوښکه تویې کړه چې مېډيا ته یې د ځان ښودنې په خاطر راوباسې .
نن به همدا ووایی چې رويا کار نه يم، چې د غزې په اړه تویی شوې اوښکې مېډيا ته راوباسم، زه وايم پرون کوم څه درباندې باعث شوي وو، چې د کرکټ خوشحالي د په مېډيا لمانځله، آيا د فلسطين زخمي په وينو ککړو ماشومانو لويانو علماوو، مجاهدينو او خويندو ستا هغه ټويټونه نه ليدل ستا هغه ويډيو ګانې یی ونه ليدلې، چې دکرکټ په خوشحالی ددريم اختر جوړ کړی وو، نن به همدا بهانه وکړې، دا چې نټیی غم خپل غم نه بولې پوهېږم چې نه پرې دردېږې .
پرون د که زه پردې ورټلم، چې افغانانو باندې دې نه لوريږي خوشحال واوسي، نن تاته کوم وجدان ايجازه درکړه چې خاموش پاتې شه، نن به زه هم دتشدد فلسفې واله وم، او ته به پرحقه او نشنلست به نه وې، نن هم وليکه چې زمونږ ملګري د سهار لمونځ نکوي، خو چې له خوبه په غرمه کې راپورته شي يودم به وليکي، غزه په اورونو کې سوزيږي او تاسې د کرکټ په خوشحالی لمانځلو بوخت ياست، نن د ولې دا غټ غږ ګونګ شوی دی، او دا اوږده او جراره ژبه دخاموشه ده،  نن د ولې په ټويټر ونه ليکل شول، چې راپورته شی او د خپلو وروڼو انتقام اخيستل له غرب او صيهوني يهودانو په ټول مسلمه امت حتی الوسع فرض دي، نن د کوم حکمت خوله در تړلې ده،
مونږ کرکټ يوه لوبه بولو، په بايللو یی خپه او په ګټلو یی په داسې حساسو شېبو کې خوشحال نه يو، هغوی چې په کرکټ یی اوښکې تویې کړې او تویوي یی د فکري جګړې ښکار شوي یی بولو، ځکه پرون د که په سکرين په غټو چيغو د کرکټ لوبه بيانوله او اوریدله نن څه درشوي دي، چې دغزې د غازيانو د راکټ پيرونه او د الياسين ۱۰۵ وسلې پرمټ ويشتل شوي ټانګونه نه خپروې او نه یې ننداره کوې، پرون دکه خپلو زامنو ته د لوبې او استحرات په پار لوبه ور ښودله نن ولې د اتلولی او دراتلونکي لپاره په فکري روزنه باندې داتلانو ژوندي تاريخونه نه ورباندې مشاهده کوې .
دغه کسانو ته  د الله لپاره دعوت ورکوو، چې له دې فکره تېر شي، راځې هرعمل د عدل په تله کې وتلو، راځي چې خپل راتلونکی نسل له دغې فکري اشغال او انحراف لرې وساتو، کنه نه يوازې د خپل عمل ضمه وار نه بلکې دسبا راتلونکي ضمه او ګناه به هم ستاسو په غاړه وي،

وما علينا إلی البلاغ
راشدوردګ